X
تبلیغات
رایتل
خط جاده ترانه ای از فرزانه شیدا  چاپ
تاریخ : یکشنبه 12 خرداد‌ماه سال 1387
 
خط جاده
 
 
من مسافری غــریبم توی جاده های تنها
 
 
توی کوله بار عشقم نمونده قراری برجا
 
 
همه ی شــــبا ی رفتن  بدون صبح سپیده
 
 
اشکای نگاه وقلبم ؛خط جاده ؛ رو کشیده
 
 
انگار از نگا ه دنیا بی تـــو بودن یه گناهه
 
 
روزائی رو داده برمن که مثه شباش سیاهه
 
 
افتاده اسم منو دل انگار از دست محبت
 
 
تا دلم تنها بمونه توی بی کـــسی وغربت
 
 
نمیدونم تو کجائی ، منکه آواره ی دهـــرم
 
 
هنوزم با بیقراری ، دنبال عشقت می گردم
 
 
اما انگار انتطارم یه خیاله یه ســـرابه
 
 
دیدن دوباره ی تو مثه رویا توی خوابه
 
 
بی تو تنهائی چه سخته از توُ جاده ها گذشتن
 
 
کسی رو شونه به شونه واسه دردودل نداشتن
 
 
بی تو دنیا مثه جاده س ؛ رفتن وبه ته رسیدن؛!!
 
 
غمو مثله سایه داشتن ،  ‌رنگ شادی  رو ندیدن
 
 
سکوتت ؛همسفر راه؛ ، گریه ها ؛ مونس؛ درده
 
 
خلوت جاده یه ؛همدم؛ ، ؛یاورت ؛ شبای سرده!
 
 
مگه تنهائی جز اینه؟! منکه امـــیدی نداشتم
 
 
اگر این جاده رو رفتم، ترو پیش دیده داشتم
 
 
من اگر رفـــــتم وتنها، توی جاده ها شکستم
 
 
کوله بار غــــــصه هامو از  دم جدائی بستم!
 
 
باورم  کن که یه عمره ، مثه یک جاده اسیرم
 
 
انتهائی هم نداره هرچی رفتم هرچی میرم!!!
 
 
باورم کن که ازاول ، پای رفـــتن رو نداشتم
 
 
وقتی افتادم تو جاده، پاروی دلـــــم گذاشتم!!
 
 
انگار اما توی دنیا بی تو بــــودن یه گناهه
 
 
روزائی رو داده برمن که مثه شباش سیاهه
 
 
 
دهم  شهریور۱۳۸۲
 
 
از : فــــرزانه شــــیدا